प्रेम ..........

आपल्या माणसाने दिलेली प्रेमाची हलकीशी साद सुद्धा
जेंव्हा मनातले अनेक वादळी तरंग क्षणात शांत करते ना ....ते म्हणजे 'प्रेम'
आपलेपणाची , पाठीवरली हलकीशी थाप सुद्धा मनाला जेंव्हा एक दिलासा देऊन जाते ना..
ते म्हणजे 'प्रेम'
मनातल्या भावनांना जिथे दुरूनच ओळखले जाते , वाचले जाते अन त्या तरल भावनेसाठी जिथे जीव ओतला जातो ना... ते म्हणजे 'प्रेम'
शब्दा शब्दात जिथे हास्य तरंग उमटले जाते अन जिथे वेदनेचे जखम हि हसत सोसले जाते ना ...
ते म्हणजे 'प्रेम'
.
क्षणभर आपल्या व्यक्तीपासून दूर गेलं कि मन कासावीस होवून उत्कट भेटीची जी ओढ लागते ना ...
ते म्हणजे 'प्रेम'
मनास कितीही यातना झाल्या तरी आपल्या व्यक्तीसाठी जिथे निर्मळ मनाने माफ केले जाते अन तिच्या चांगल्यासाठीच जिथे नेहमी चिंतले जाते ना ..ते म्हणजे 'प्रेम'
प्रेम म्हणजे अजून तरी काय ..

संकेत उर्फ संकु
१९.०२.२०१५

कळे ना तुझ्यापुढे...

कळे ना तुझ्यापुढे
हे मनं कसे उलगडावे
मनातल्या भावनांना
शब्दातं कसे विणवावे

तू अबोल मी अबोल
अबोल हे क्षण सारे
सांग बरे मनातले हे
द्वंद्वं कसे मिटवावे


- संकेत
१२.१२.२०१४

मी आनंदी आनंदी ..

काही कळेनास झालंय
मनं रमेनास झालंय
काय सांगू मी तुम्हाला
प्रेम आटतं चाललंय !

कुठे होते गोड क्षण
कुठे प्रेमाचे ते बोल
कुठे दिवस तो छान
आता ढगाळ ढगाळ !


आठवणीत आता सारे
क्षण झाले जायबंदी
आठवणीतच आता
मी आनंदी आनंदी ..!

भावना मनातल्या
कविता माझ्या !

संकेत य पाटेकर
२६.०९.२०१४

त्या उंचउडल्या घारीसारखे ...

घराच्या चौकटी मधून म्हणा , किंव्हा रस्त्याने जाता येता म्हणा ..उंच निळ्या आकाशी 'घारी' घरट्या घालताना दिसत असतात ... तेंव्हा आपलं 'मन' हि कल्पकतेचे कल्पितपंख लावून उंच आकाशी झेपावते ...... त्या अर्थी हि माझी कविता ...

त्या उंचउडल्या घारीसारखे
स्वच्छंदी होवुनी विहरावे
ह्या निळ्याभोर नभांगातुनी
अवघे हे विश्व पहावे !

ते राकट-कणखर सह्यकडे ,
ते वेडे वाकडे घाट दरे,
ते रुप गोजिरे क्षितीजाचे
डोळ्यात साठुनी घ्यावे !

त्या उंचउडल्या घारीसारखे
स्वच्छंदी होवुनी विहरावे !

तो रंग हिरवा रानाचा
तो गंध सुमधुर पुष्पांचा
तो मंद झुळका वाऱ्याचा
श्वासात कोंडूनी घ्यावे !

त्या उंचउडल्या घारीसारखे
स्वच्छंदी होवुनी विहरावे

ते गीत अंतरी जगताचे
नर्तन वर्तन पाखरांचे
बैसुनी टोकावरति कुठे
हरखुनी त्यात निघावे !

त्या उंचउडल्या घारीसारखे
स्वच्छंदी होवुनी विहरावे
ह्या निळ्याभोर नभांगातुनी
अवघे हे  विश्व पहावे !

- संकेत य पाटेकर
१५.०९.२०१४

आधार..

जगण्याचे हे किती तर्हे ,
किती संघर्षाचे भीषण कडे ,
थकल्या मनाचं कुणा
कधी आधार हि होता येत. !

लहान होता येतं
लहानचं मोठ हि होता येतं
दर्दभरल्या ह्या जीवनात
कुणाचं 'आनंद' हि होता येतं !

- संकेत य पाटेकर
१२.०८.२०१४

काय हरकत आहे...

काय हरकत आहे ,
मनासारखं कुठे सगळंच कधी मिळतं
पण जे मिळत थोडं फार त्यात
आनंद मानून घेण्यास
काय हरकत आहे ?

प्रेम तर व्हायचंच, नातं जुळायचंच
मग अपेक्षांचं ओझ तरी का ?
जे अनपेक्षितपणे पदरात पडत
त्यातच समाधान व्यक्त करण्यास
काय हरकत आहे ?
- संकेत य पाटेकर
१२.०८.२०१४

पाऊस वाट ...

धुंदमुंद पाउस , मन हि वेडेबावरे
वाटे' मुक्त ' होवुनी क्षणात चिंब न्हावे ,
धरली वाट एकट्याची , त्या वाटेवरी स्थिरावे
घेउनि थेंब टपोरे , आसमंत न्याहाळावे !

मेघांचे स्वर गाणे, लहरी गार वारे
सळसळाट पानांचा, मज अंगी भिनावे
पिउनि स्वरगीतं , होवुनी हर्षमुख ,
एक थेंब तो सरींचा ,मिसळूनी त्यात जावे !

गवतांच्या पात्यातुनी , मोत्यांची माळ वाहे ,
शेतात बांध जलाचा , खळखळाटुनि पहा वाहे ,
इवल्याश्या पाखरांची , ती नौका इवली तरंगे ,
खेळ तो अंतरीचा , मन बाळपनित रंगे !

कौलारू त्या छपरांचा , साज फार मोठा
अंगणात बघा त्या , सड सर पाघोळ्यांचा
मन भरून येई , फुलं झडून जाई ,
वाटेवरी त्या गंध वाहे फुलाचा !

वाटे हि वाट मातीची , वळण घेउनि जावे ,
चिखलातुनि माखुनी , मातीशी बंध जुळावे
उमटूनी ठसे पायांचे , मागे वळूनी पाहे ,
त्या गोड आठवणीना , हळूच ओंजळीत घ्यावे . !

जीवन हे असे हे , एकल्या वाटेचे
जुळुनी स्नेहबंध , पाय वाटे निघावे !

- संकेत पाटेकर
१६.०७.२०१४